ஆக்கிரமக்காரி

நீ
மெல்ல மெல்ல
என்னை
ஆக்கிரமித்தாய்!

நீ
ஆக்கிரமக்காரி!
என்றேன்
செல்லக் கோபத்துடன்.

அவள்
முறுவலித்தாள் -
பதில் தந்தாள்!

காதலுக்கு
தெரியாது
ஆக்கிரமிப்பு!

நான்
என் மனதில் 
நீ
நுழைய
அனுமதித்தேன்!

நீ
உன் மனதில் 
நான்
நுழைய
அனுமதித்தாய்!

அழகைக் கற்ற காதல்

உன்னைக் காதலிக்கும்
முன்

நீ மட்டும் தான்
அழகு
என்று இருந்தேன்

உன்னைக் காதலித்த
பின்
தெரிந்து கொண்டேன்

உலகத்தில் 
உள்ள 
எல்லாம்

அழகு
என்று!

நாம்

நான் -

நான்
சொல் என்றால்
நீ
எழுத்து.

நான்
கவிதை என்றால்
நீ
பொருள்.

நான்
மெய் என்றால்
நீ
உயிர்.

நான்  
நான் என்றால்
நீ.

நான்
நீ என்றால்
நான்.

அவள்  
முறுவலித்தாள்
திருத்தினாள் -

நான் என்றால்
நாம்.

நீ என்றால்
நாம்.

அவளுடைய நான்

அவளின்
காதலன் நான்
சொர்க்கம்!

அவளுடன்
நான்
சொர்க்கத்தில் சொர்க்கம்!

புன்னகையில் தோற்றேன்

கடற்கரையில்
நானும் அவளும்

அவள் -

நண்டு நடப்பதை
ரசிக்கிறாள்!

கறையோர சிப்பிகளை
ரசிக்கிறாள்!

மிதக்கும் படகுகளை
ரசிக்கிறாள்!

அடிக்கும் அலைகளை
ரசிக்கிறாள்!

கால் தடங்களை
ரசிக்கிறாள்!

நான் சொன்னேன்
காட்சி ஒவ்வொன்றையும்
ரசிக்கும்
உன்னையே
ரசிக்கும்
நானே
மாபெரும் ரசிகன்
என்று

மெல்லப் புண்ணகை
பூத்தாள்
நான் தோற்றே
போனேன்!

என்னை என்னையாகப் பார்

அவளிடம்
நீ பேசுவதே
குயில் பாடுவது
போல்
இனிமையாய் உள்ளது
என்றேன்.

அவள்
எள்ளலாய் 
சிரித்துக் கொண்டே

குயிலை 
குயிலாய் 
ரசி!

என்னை
என்னையாக 
பார்!
என்று.

உள்ளத்தில் அவள்

நாளை
உன்னைக் காண
வரமாட்டேன் என்றாய்!

நீ
வரும் வரை
நான்
என் கண் இமைகளை
திறக்கமாட்டேன்
என்றேன்

ஏன்?
என்றாய்

உன்
பிம்பத்தை
வைத்துக் கொள்ள
என்றேன்

புண்னகைத்தே
நீ
சொன்னாய்
உன்
மனதைப் பார்