வியப்பாய் நீ!

ஒவ்வொரு முறையும்
உன்னைப் பார்க்கையில்
நீ 
வியக்க வைக்கிறாய்

ஒவ்வொரு முறையும்
உன்னை அறிகையில்
நீ 
வியக்க வைக்கிறாய்

ஒவ்வொரு முறையும்
உன்னை உணர்கையில்
நீ
வியக்க வைக்கிறாய்

ஒவ்வொரு முறையும்
என் வியப்பிலும்
நீ
வியக்க வைக்கிறாய்

என்னை நானாக்கிய நீ

நீ பார்க்கும் என்னை
பார்க்க வைத்தாய்

நான் பார்க்கும் என்னை
நானாக ஆக்கினாய்

என்னை நீயாக்காமல் என்னை
நானாக மாற்றினாய்

எல்லாமே நீ!

கனவிலும் 
நீ!

மனதிலும்
நீ!

காண்பதும்
நீ!

கேட்பதும்
நீ!

நிஜத்திலும்
நீ!

எந்த
நீ?
...
நீ!

கவிதையை கடந்த காதல் நான் உன்னைப் பார்க்கையிலும் நீ என்னைப் பார்க்கிறாய்! நான் உன்னைப் பார்க்காமலிருக்கையிலும் நீ என்னைப் பார்க்கிறாய்! ஆனால் செயலற்று நான் உன் நினைவுகளுடன் நீயோ அனைத்தும் உள்ளடக்கி உன் செயலுகளுடன் . கவிதையை விகாதல் பெரிது தான்!

நான் 
உன்னைப் பார்க்கையிலும்
நீ
என்னைப் பார்க்கிறாய்!

நான் 
உன்னைப் பார்க்காமலிருக்கையிலும்
நீ
என்னைப் பார்க்கிறாய்!

ஆனால்
செயலற்று நான்
உன் நினைவுகளுடன்

நீயோ
அனைத்தும் உள்ளடக்கி
உன் செயலுகளுடன் .

கவிதையை விட
காதல்
பெரிது தான்!

நிழலின் பொருள்

காலைப் பொழுது ஆனாலும் 
மாலைப் பொழுது ஆனாலும்

பகல் பொழுது ஆனாலும்
இரவுப் பொழுது ஆனாலும்

கிழக்கிலிருந்து மேற்கே ஆனாலும் மேற்கிலிருந்து கிழக்கே ஆனாலும்

தெற்கிலிருந்து வடக்கே ஆனாலும்
வடக்கிலிருந்து தெற்கே ஆனாலும்

என் நிழல்
உன் முன்னும்
செல்வதில்லை
உன் பின்னும்
செல்வதில்லை

நிழல் கூட
எப்பொழுதும்
உன்னிடத்திலே

நிலவுக்காக சூரியன்

நீ நிலவு!
நான் சூரியன்!

நான் தரும் ஒளியில்
மிளர்பவள் அல்ல நீ!

உனக்கு ஒளி தரவே
படைக்கப்பட்டவன் நான்!

மிளர்பவள்  நீ!
ஒளி தருபவன் நான்!

காதல் செதுக்கிய கவிதை

என்னை செதுக்கினாய்!
அதனால் நீ
வல்லியவளா?
இல்லை ...

வலிக்காமல்
என்னை செதுக்கினாய்!
அதனால் நீ
மெல்லியவளா?

என்னை மாற்றினாய்!
அதனால் நீ
வல்லியவளா?
இல்லை ...

பழிக்காமல்
என்னை மாற்றினாய்!
அதனால் நீ
மெல்லியவளா?

நீ
காதல்
அவ்வளவே!