வியப்பாய் நீ!

ஒவ்வொரு முறையும்
உன்னைப் பார்க்கையில்
நீ 
வியக்க வைக்கிறாய்

ஒவ்வொரு முறையும்
உன்னை அறிகையில்
நீ 
வியக்க வைக்கிறாய்

ஒவ்வொரு முறையும்
உன்னை உணர்கையில்
நீ
வியக்க வைக்கிறாய்

ஒவ்வொரு முறையும்
என் வியப்பிலும்
நீ
வியக்க வைக்கிறாய்

என்னை நானாக்கிய நீ

நீ பார்க்கும் என்னை
பார்க்க வைத்தாய்

நான் பார்க்கும் என்னை
நானாக ஆக்கினாய்

என்னை நீயாக்காமல் என்னை
நானாக மாற்றினாய்

எல்லாமே நீ!

கனவிலும் 
நீ!

மனதிலும்
நீ!

காண்பதும்
நீ!

கேட்பதும்
நீ!

நிஜத்திலும்
நீ!

எந்த
நீ?
...
நீ!

கவிதையை கடந்த காதல் நான் உன்னைப் பார்க்கையிலும் நீ என்னைப் பார்க்கிறாய்! நான் உன்னைப் பார்க்காமலிருக்கையிலும் நீ என்னைப் பார்க்கிறாய்! ஆனால் செயலற்று நான் உன் நினைவுகளுடன் நீயோ அனைத்தும் உள்ளடக்கி உன் செயலுகளுடன் . கவிதையை விகாதல் பெரிது தான்!

நான் 
உன்னைப் பார்க்கையிலும்
நீ
என்னைப் பார்க்கிறாய்!

நான் 
உன்னைப் பார்க்காமலிருக்கையிலும்
நீ
என்னைப் பார்க்கிறாய்!

ஆனால்
செயலற்று நான்
உன் நினைவுகளுடன்

நீயோ
அனைத்தும் உள்ளடக்கி
உன் செயலுகளுடன் .

கவிதையை விட
காதல்
பெரிது தான்!

நிழலின் பொருள்

காலைப் பொழுது ஆனாலும் 
மாலைப் பொழுது ஆனாலும்

பகல் பொழுது ஆனாலும்
இரவுப் பொழுது ஆனாலும்

கிழக்கிலிருந்து மேற்கே ஆனாலும் மேற்கிலிருந்து கிழக்கே ஆனாலும்

தெற்கிலிருந்து வடக்கே ஆனாலும்
வடக்கிலிருந்து தெற்கே ஆனாலும்

என் நிழல்
உன் முன்னும்
செல்வதில்லை
உன் பின்னும்
செல்வதில்லை

நிழல் கூட
எப்பொழுதும்
உன்னிடத்திலே

நிலவுக்காக சூரியன்

நீ நிலவு!
நான் சூரியன்!

நான் தரும் ஒளியில்
மிளர்பவள் அல்ல நீ!

உனக்கு ஒளி தரவே
படைக்கப்பட்டவன் நான்!

மிளர்பவள்  நீ!
ஒளி தருபவன் நான்!

காதல் செதுக்கிய கவிதை

என்னை செதுக்கினாய்!
அதனால் நீ
வல்லியவளா?
இல்லை ...

வலிக்காமல்
என்னை செதுக்கினாய்!
அதனால் நீ
மெல்லியவளா?

என்னை மாற்றினாய்!
அதனால் நீ
வல்லியவளா?
இல்லை ...

பழிக்காமல்
என்னை மாற்றினாய்!
அதனால் நீ
மெல்லியவளா?

நீ
காதல்
அவ்வளவே!

உன் பெயர் கவிதை

கண் காண்பது
உன்னை

கேட்டும் ஒலி
உன் பெயர்

என் மூச்சு
உன் பெயர்

என் உணர்வு
உன் பெயர்

என் உலகம்
உன் மனம்
 மட்டுமே

நீ நான் கவிதை

நீ
சூரியன் என்றால்
நான்
நிலவு

நீ
காற்று என்றால்
நான்
தூசி

நீ
ஆறு என்றால்
நான்
ஆளில்லா ஓடம்

நீ
நிலம் என்றால்
நான்
மரம்

நீ
வானம் என்றால்
நான்
பூமி 

கவிதை எழுதிய காதல்

காதலை உருவாக்கிய
நீ
கவிதை

காதலால் நான் 
எழுதியது
கவிதை

எந்தக்
கவிதை
நீ?

காதலாய்
நான்
கவிதையாய்
நீ

எப்போழுதும்
காதல் கவிதையாய்
நாம்

நீயும் நானும் – ஒரே கவிதை

உன் உள்
இருக்கும் என்னை
நீ அறிய
என்னுள் செல்கிறாய்

ஆனால்
நான் மீண்டும்
உன் உள் செல்கிறேன்.

நீயும்
விடாமல்
என் உள் செல்கிறாய்

வெல்வது 
யார்?

வெல்லுதல் 
வேண்டுமோ?

என் உள் 
நீயோ
உன் உள்
நானோ

அப்படியே இருந்துவிட்டு
போவோமே!

அறிதலின் கவிதை

அவளே
உலகம்

அவளே
அண்டம்

அவள் உள் 
இருப்பது அல்ல
சிறை

அவள் உள் இருந்து 
அவளை அறிவேதே
நிறை

என் கவிதை யாகும் நீ

என்னை நானாக்க பார்க்க
முயற்சிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும்
தோல்வியையே தழுவுகிறாய் நீ!
உன் தோல்விகள்
எனக்கு மன வருத்தம் தந்தாலும் 
உன்னுள் இருந்து 
வெளி  வராமலே
நான்!

நான் நானாக
இருப்பதல்ல 
என் மகிழ்ச்சி.

 உன் உள்
இருப்பதே
என் மகிழ்ச்சி

இசைவின் கவிதை

உன்
தூக்கத்தில் நான்
தூங்குகிறேன்

உன்
விழிப்பில் நான்
விழிக்கிறேன்

இசைவுடன்
நான்
நீ

யாரின் கனவு, யாரின் கவிதை?

நான் காணும்
கனவு
நீ!

என் கனவின்
நாயகி
நீ!

என்  கனவு
முழுவதும்
நீ

கனவில்
விழித்திருக்கிறேனா!
விழிப்பில்
கனா காணுகிறேனா!!

உன்னுள் இருக்கும்
நான் காணும்
கனவு
என் கனவா?
உன் கனவா?

நீயாகும் கவிதை

நான் பறக்கும்
வானம் 
நீ!

நான் நனையும்
கடல் 
நீ!

நான் உணரும்
காற்று 
நீ!

நான் இருக்கும்
நிலம் 
நீ!

நான் பார்க்கும்
ஒளி 
நீ!

நான் காணும்
நீ...?

அவளில் பூத்த கவிதை

என்
எண்ணங்களும்
நீ!

என்
கனவுகளும்
நீ!

நான்
உன்னுள் !

உன்
கனவில் ...?

முற்றுப்புள்ளியில்லாத கவிதை

என்னுள்
மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியவள்
நீ!

என்னை
செதுக்கியவள்
நீ!

என்னை
 நானாக ஆக்கியவள்
நீ!

ஆனால் ...
கண்ணாடியில் நான்
நீயாக... !!!

முடிவில்லா கவிதை

என் கவிதைகளுக்கு
எழுத்தாய் இருக்கிறாய்
பொருளாய் இருக்கிறாய்
உயிராய் இருக்கிறாய்
என்னை உன்னுள்
அடைத்தவள் நீ!
ஆனாலும் ...
என் கவிதைகள்
ஏன் தொடர்கின்றன?
யாரை அறிய?
என்னையவா?
உன்னையவா?
இப்படிக்கு
காதலை காதலித்தவன்.

 

சிறை - திரைப்பட விமர்சனம்

படத்தின் முதல் பாதி கதாநாயகனின் செயல்பாடுகளுக்கான காரணங்களை மட்டுமே சொல்வது படம் சற்று தொய்வாகத் தெரிந்தாலும், படம் முழுமை பெறும்போது அந்த முதல் பாதியின் தேவை நமக்குத் தெளிவாகப் புரிகிறது.

மத ரீதியான அழுத்தம் ஒரு தனிமனிதனை எத்தகைய மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்குகிறது என்பதையும், மதத்தை வைத்து ஒருவரைப் பொதுமைப்படுத்துவது எவ்வளவு பொருளற்றது என்பதையும் இப்படம் ஆணித்தரமாகப் பதிவு செய்கிறது.

சிறைவாசிகளும் மனிதர்களே என்பதை இப்படம் நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது. போலித்தனமற்ற, மனிதநேயம் கொண்ட மனிதர்களும் சிறைக்குள் இருக்கிறார்கள் என்ற மற்றொரு பக்கத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது படம்.

அதே சமயம், மக்களுக்காக இயங்க வேண்டிய அரசு இயந்திரம், எவ்வளவு உணர்ச்சியற்ற முறையில் செயல்படுகிறது என்பதைத் திரைக்கதை தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. இத்தகைய இயந்திரத்தனமான அமைப்பில் சிக்காமல், மனிதர்களுக்காகச் செயல்படும்போது ஏற்படும் சிக்கல்களையும் படம் இயல்பாகச் சொல்லிச் செல்கிறது.

கதிரவனாக வரும் விக்ரம் பிரபு, படத்தின் மொத்த கனத்தையும் தன் தோள்களில் சுமந்து முதிர்ச்சியான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார்.

அப்துல்லாவாக வரும் அக்‌ஷய் குமார்  மற்றும் கலையரசியாக வரும்  அனிஷ்மா இவர்களின் இயல்பான நடிப்பு பாராட்டுக்குரியது. குறிப்பாக, கதிரவனிடம் தங்களின் நெகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் காட்சி ஒரு சிறந்த 'அழகியல்' தருணம்.

அப்துல்லாவின் தாயாக வரும் ரம்யா சுரேஷ், கலையரசியின் அக்காவாகவும் நடித்தவர்கள் பாசத்தை மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.

படத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் போலி அலங்காரமின்றி யதார்த்தமாகப் நடித்துளளனர். படத்தில் வரும் இடங்களும் எவ்வித செயற்கை அலங்காரமும் இன்றி படமாக்கப்பட்டுள்ளன.

ஜஸ்டின் பிரபாகரின் பின்னணி இசை இரைச்சலாகத் தெரிந்தாலும், பாடல்கள் இனிமையாக அமைந்துள்ளன.

படத்தின் முடிவு சினிமாத்தனமாக இருந்தாலும், அது ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையிலேயே அமைந்துள்ளது.

அதிகாரம் என்பது மக்களுக்கானது; அது மக்களுக்குப் பயன்படாதபோது அதனால் என்ன பயன்? அரசாங்கம் மக்களுக்கானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் பொதுமக்களாகிய நமக்கும் பொறுப்பு உள்ளது என்பதை இப்படம் உரக்கச் சொல்கிறது. மக்களுக்கானதாக இல்லாத அரசினால் அல்லது அதிகாரத்தினால் விளையும் வலிகளை 'சிறை' நேர்த்தியாகப் படம்பிடித்துள்ளது. அந்த வலிகளை சுமப்பது சாதாரண பொது மக்களே.

Illegal Pillayar™

Near my office stands a Pillayar temple. A quick look is enough to confirm its most sacred feature—not divinity, but encroachment. The deity may remove obstacles, but apparently paperwork is beyond his jurisdiction.

A kind-hearted devotee—a patron of public disturbance has sponsored a hand bell. Not a modest one. A heroic bell. During every aarti, the priest rings it continuously, as if silence itself is an evil spirit that must be exorcised.

Yes, your intuition serves you well. The sound comfortably crosses permissible decibel limits. Legally, acoustically, and morally. From early morning to afternoon, and again from evening to night, the bell rings on. Because faith, after all, grows best when force-fed into unwilling ears.

The nearby residents may devotees or may not devotees, but they are generous contributors. They donate their sleep, concentration, sanity, and hearing—daily, unpaid, and without receipt.

Let us pause for clarity.
Encroached structure: illegal.
Noise beyond permissible limits: illegal.

But sprinkle a little divinity, add a bell, and suddenly illegality earns immunity. Laws retreat respectfully. Decibel meters develop spiritual blindness. Complaints are advised to be more “adjusting.”

This is not a temple. It is an unlicensed sound system with a god-shaped logo.

So let us stop pretending.
This is not Pillayar.
This is Illegal Pillayar™
fully unauthorised, permanently amplified, and proudly protected by selective silence.

LOUD Faith

Religious People's 

Empathy: Absent.
Emotional Intelligence: Missing.
Moral Certainty: Overflowing.

Preaching Sound, Practicing Noise - Article 21

The town is asleep.
With a blasting sound
With illegal cone speaker 
Mounted on post with very height on the mosque 
And with high decibels
For you call on prayer
You wake up people 
Whom are not your audience.
You wake up people 
whom you are not going to serve
You wake up people 
For to serve a miniscule.
Let you think of
Is it correct to call to call a group 
You preach about good things 
But you do the opposite 
Even after informing you
It hurts you go hurts
You are not bound to ethical 
You are not bound to moral 
You are not bound to legal
What is the the use of your preach.

When the Law Comes the Wrong Way

This morning, my friend and I were riding down a one-way street. A big arrow on the road pointed our direction, like a polite suggestion everyone had agreed to follow. It’s simple: you go this way, I go this way, nobody crashes.

Then, from the opposite direction, a scooter came toward us. It didn’t creep or hesitate. It drove like it owned the road—which, in a way, it thought it did. Right on the front was a neat little sticker: ADVOCATE.

I stopped. Because sometimes rules still work on your hands before they work on your brain.

He stopped too. He looked at us, annoyed, like we were a math problem that had suddenly appeared in his way.

“What’s the matter?” he asked.

My friend said, politely, “This is a one-way. You’re coming from the wrong side.”

A tea-seller watching from the sidewalk—a kind of street-corner judge—chimed in, “Oh, he always comes this way. Every day.”

Always.
As in, “My habit is stronger than your sign.”
As in, “The real rule is the one I make up as I go.”

The advocate didn’t deny it. He didn’t say sorry. He just stood there, wrapped in a quiet, unshakable idea: knowing the law is much more important than following the law.

It was like watching a firefighter play with matches.

See, for most of us, driving the wrong way is called “being reckless.”
But for some, it’s just a “creative interpretation.”

Recklessness, after all, depends on your mood.
Safety is just a suggestion.
And endangering people? Well, that’s only real if you don’t have a law degree.

The road, of course, never went to law school.
It doesn’t read stickers.
It doesn’t care about your job title.
Concrete doesn’t respect your confidence.

Yet some people drive as if the traffic lights will turn green out of sheer politeness.

What stuck with me wasn’t that he broke the rule. People break rules all the time.
It was his attitude—the calm, cozy certainty that laws are not for him, but for other people. That rules are like umbrellas for the rain, and he’s somehow always indoors.

We rode away, and it hit me:
The most dangerous person on the road isn’t the one who doesn’t know the rules.
It’s the one who knows them… and believes they’re optional for smart people like him.

Because when the law itself starts driving the wrong way, it doesn’t look powerful anymore.

It just looks like arrogance with a bumper sticker.